Om kwart voor 11 gisteravond ging het licht bij mij bijna uit, dus kroop ik op de bank met een "maak mij maar om half 12 wakker", wetende dat mijn oudsten pruttelen als ze in het weekend voor elven naar bed moeten en dat ik ze ook niet alleen naar bed kan laten gaan (dan blijven ze nl belachelijk laat op).|
Maar maatje was ook terug gekomen en kennelijk gebeurde er het een en ander, toen ik op de bank in coma lag, want hij had ze naar bed gestuurd en verdomd ze moeten gegaan zijn zonder veel herrie, anders had ik het vast wel gehoord. Daarna kon ik gewoon mijn bed in voor wat hopelijk een ongestoorde slaap zou worden, maar dan rekende ik toch ff buiten mijn kinderen....

Een vierde (?) vrijdag werd verdaan met allerlei dringende/noodzakelijke acties, anders dan huishoudelijke zaken & ontspanning, waar zo'n vrije dag toch voor bedoeld is.
Ja, ik heb wel getraind. Dit ondanks "geen tijd", tegen alle conventies in en met blessure en verkoudheid.
Na het pleidooi van Trees (zie comment van gisteren, nogmaals bedankt), ga ik hier niet nog een keer uitleggen, waarom ik bodybuilding hoog op mjn priorioteitenlijst heb staan, een echte sporter begrijpt het trouwens gewoon. (en dan heb ik het niet over degene die 2 x in de week aan fitness doet)
...

Tijdens de cursus van vanmorgen, blijk ik gebeld te zijn.
Ik weet het nog niet en ben na de cursus net van plan het uitvaartcentrum te bellen, omdat ik heb gelezen dat opgenomen cd-tjes niet meer mogen, maar sta even in dezelfde twijfel, die ik vroeger als jong volwassene van gescheiden ouders had.
Wie gaat er voor? (Wie vragen we ivm het afstuderen, de inhuldiging, het huwelijk? Want ze (voornamelijk mijn vader, maar met reden) wilden elkaar absoluut niet zien)...

Maatje en ik wilden net naar bed gaan gisteravond, toen de telefoon ging.
"Nee, he" verzuchtte ik, denkend aan mijn moeder.
"Ik hoop dat je niet weer naar het ziekenhuis moet", zei maatje.
Maar ik kreeg mijn tante aan de telefoon, de zus van mijn vader.
Mijn vader is dood!

Hoewel ik doodmoe was, was ik gelijk zo wakker, dat slapen uiteraard onmogelijk bleek. Maatje snelde naar de shoarmatent om sigaretten te halen, zo doende zaten we een deel van de nacht in de schuur te roken, koffie en thee er bij.
...

Waren we gisteren nog op de verjaardag van mijn moeder, die opvallend helder was gezien haar situatie (nee, niet actief), krijg ik vandaag tijdens het werk een paniektelefoontje.
't Ging weer over de angst voor Linda en een wanhopig "ik wil hier weg" volgde.
Tja, wat moet je er mee? Beloofd vanavond terug te bellen.

Onderweg in de trein dacht ik aan een mailwisseling tussen Trees en mij. Volgens mij vroeg Trees zich af, in hoeverre je iemand in zo'n situatie dingen gaat opleggen, die dan ms wel beter kunnen zijn, maar voor de persoon zelf niet wenselijk.
...

Met een stukje in gedachten, waar ik toch zeker anderhalve maand mee moet wachten, eer ik zeker weet mijn gelijk te hebben, houd ik het vandaag maar op wat "voorbereidende foto's".

En nu dacht ik dus wat stoere foto's in te voegen, maar dit schijtblog!!! is dus zo waardeloos, dat ik wel foto's kan bijvoegen in het systeem, maar je kunt ze niet meer terugvinden in de lijst en dus niet meer invoegen in je stukje, tenzij ik tig andere foto's er uit gooi.
...

2e inlogpoging, meer dan een uur geleden werd ik uit internet gegooid en in de tussentijd heb ik Scrubs gekeken.
Ik was bezig met de smsjes, die vanmiddag tussen jongste en mij gingen, terwijl zij bij de wedstrijd Ajax-AZ was, zie ook http://www.depers.nl/binnenland/624779/Schoolkinderen-genieten-van-Ajax-en-AZ.html...

Vervelend gevoel is dat toch altijd; zeker weten dat je nog iets moest doen, maar er niet meer achterkomen wat het nou was. (en dan morgen opeens voor een feit staan of op je werk zitten en jezelf voor je kop kunnen slaan, omdat het je dan te binnen schiet, dat je het meest belangrijke ding van de week glad vergeten bent. Het is, vrees ik, niet anders.)

Bittere tegenvallers voor vandaag?
- dat ik dacht nog zo'n dag als gisteren te krijgen qua weer, dus ook geen regenkleding bij mij en dan 's middags totaal verkleumen
...

Maar ff "optimistisch enthousiast" gedaan op Facebook, daar is het tenslotte voor.
Op zich train ik niet slecht; ik heb meer kracht dan voorheen. Maar het doet pijn, ik heb een lichte schouderblessure op rechts en het ergste: ik ben nog steeds godvergeten moe!
Ik kan het niet uitstaan, wil het negeren, maar negeren is onmogelijk.

Vandaag een kwartiertje tijdwinst. Door iets eerder te vertrekken van het werk en stevig door te fietsen (een kwelling op zich), werd ik beloond met 2 treinen eerder (van Sloterdijk gaan er best veel).
...

Natuurlijk had ik weer even buiten mijn waardeloze lichamelijke conditie gerekend!

Ik ben net bijna kruipend op het werk aangekomen.
Ik mag dan ca. 7 supplementen gebruiken (ff uit het blote hoofd: glucosamine, omega 3, vit. B 12, creatine, vit.D. vit C. en natuurlijk extra proteine), plus dat ik een energiedrankje in mijn bidon doe, voor tijdens de training, dat maakt niets uit voor "the day after". (zucht)
...

Zonder internet verder een blik waardig te keuren (en zonder ff te gaan zitten voor Scrubs / de privemail, waarin overigens meer "prive zakelijk" dan echt prive, heb ik vanmiddag ff tussendoor op het werk gecheckt), schrijf ik WEL mijn bloggertje.

Ik was nl vanmiddag met een nieuw collegaatje van alweer een andere organisatie bij een opmerkelijk gezin, waar qua werk niets mee te doen viel, maar qua inspiratie was het echt bijzonder in positieve zin.
...

Wie op vrijdagmiddag in het ziekenhuis is en op zaterdagdagmiddag in de stad, laat vanzelfsprekend dingen liggen.
Dus ben ik vandaag maar weer de hele dag bezig geweest, op ff een half uurtje lezen op de bank (vanavond) na. (en ja, droeftoetert zij door, weer heeft zij veel te weinig kans gehad om zich te ontspannen, zodat zij weer als een berg opziet tegen weer een werkweek. Kon ik iets wensen, wenste ik simpelweg "tijd".)

...

Na anderhalf uur benen trainen en drie uur shoppen met middelste (ze heeft gelukkig alles binnen), zit ik er weer knap doorheen.
Ik houd het dan ook bij wat fotootjes, van wat er vandaag nog meer gebeurde:

Hier helpt oudste maatje met het zagen, terwijl jongste met Stampertje, ons nieuwe gezinslid en afkomstig van maatje, op schoot zit....

Ook vandaag kan ik het niet meer opbrengen om te bloggen.
Net 2 uur geshopt met oudste en jongste (jongste heeft zaterdag weer feestje, dan ga ik met middelste opnieuw, want ze hebben allemaal kleding nodig) en volledig bekaf.
Ik baal er extra van, omdat hier mijn zgn. weekend begint (morgen propvol afspraken en een huis dat volledig vervuild is) en ik natuurlijk dolgraag zou willen trainen, maar dat gaat onmogelijk zonder energie.

De laatste dagen vergeet ik de bijzondere /opmerkelijke dingen te melden, die mij ook overkomen.
Ik dacht het vandaag anders te doen, maar mijn concentratie is rond dit tijdstip, na een vermoeiende dag, weer zo'n b-tje 0.

Vandaag zou ik mijn bodybuildingtraining overslaan, maar doordat de vergadering slechts een kwartiertje uitliep, ik vanaf Sloterdijk (meer treinen) kon reizen, het eten voor een deel van gisteren was en de kids vandaag moesten afwassen & afdrogen, had ik eigenlijk wel tijd om te trainen. Morgen wordt het zeker later, omdat jongste van de naschoolse gehaald moet worden en er weer een gehele nieuwe verse maaltijd bereid moet worden. Dus dan toch maar vanavond rug & biceps getraind, waarbij een jong wielrennertje mij tijdens het gezamelijke biceps curlen op de machine vertelde dat hij nog nooit meegemaakt had, dat een vrouw sterker was dan hij.
...

Ik wilde dat ik anders kon zeggen, maar de eerste dag was al weer k..

Zo wachtte ik tijden op een collega, omdat je zo nodig met twee man/vrouw de deur uit moet, bleek die opeens met een andere collega te zijn vertrokken.
De mensen die nog op mijn lijstje stonden, waren niet thuis.
De 2 nieuwe, die ik van ellende maar probeerde, daarvan sprak er eentje geen woord NL en de andere had geen interesse, maar sprak eigenlijk ook te slecht Nederlands.
...

ff schrijven, bedoel ik, want de tijd is er hier weer doorgevlogen.
Ook al, omdat ik dan bv toch ga meezoeken naar de fietssleutel van middelste haar fiets, die in Castricum gestald staat en omdat ik zo echt naar bed wil, want slaaptekort zal mijn trainen zeker geen goed doen.

Ik vrees dat er geen oplossing is voor mijn tijdprobleem, aangezien ik anders een acuut geldprobleem krijg. Toch begin ik mij af te vragen wat erger is en vooral wat slechter is voor je gezondheid. Ik vrees beiden. En volgens mij heb ik toch echt een burnout, die geen kans krijgt te genezen. Zelfs de gevolgen van het virus zijn nog niet geheel weg en dan heb ik het niet over mijn blijvende slechthorendheid op links....

De resterende 2 uur van de "werkweek" (qua indeling, als ik gewerkt had, had ik flink wat uren tekort gekomen) werden gevuld met computeren en seks, wat maatje er toe bracht om op te merken dan we deze week minder tijd daaraan hadden besteed, als gemeld. Klopt: we hebben ook nog minstens een uur liggen praten.
Zo waren er nog wat kleine dingetjes, waarmee een half uurtje geschoven is, maar "who cares". 't Was louter om te laten zien, dat die zo noodzakelijke vakantie niet besteed is, zoals ik 'em had willen besteden om uitgerust te zijn en tot mijzelf te komen (behalve het aantal uren slaap dan, dat was eindelijk goed) en om te laten zien, dat ik echt niet weet, waar ik de tijd vandaan zou moeten halen om naar het ziekenhuis te kleppen, als ik gewoon moet werken.
...