Middelste (brugklas vmbo-basisvorming) heeft "huiswerk". Ze moet haar wiskundeschrift van een soort van kantlijn voorzien.
Als ze een bladzijde of wat gedaan heeft, vraagt ze waar dit in hemelsnaam voor nodig is.
Waarop oudste (3 havo) zegt "zo stomen ze je klaar om achter de lopende band te staan!".
[Hem uiteraard voor deze opmerking op zijn vingers getikt.]

Jongste loopt met mij mee naar boven en ziet de troep in oudste´s kamer.
...

Dat je dan plotseling weet; "mijn werk is toch leuk!"
Hoewel ik vandaag flink moest fietsen, gelukkig was het droog en niet te koud, had ik 2 afspraken, waar ik bijzonder blij van werd.
Ten eerste was daar de woningbouwvereniging, waar ik, met mensen uit diverse werkvelden een overlegje mocht bijwonen over de voorheen beroemdste onruststraat van Nederland. Momenteel hoor je er niets over in het nieuws, maar dat neemt niet weg dat sommige "gewone" mensen daar bang zijn om te klagen over de overlast en allochtonen, die geinteresseerd zijn in een woning in die buurt, openlijk geintimideerd worden. Ook kan er zomaar weer een onderlinge ruzie ontstaan, die auto's en woonhuizen in de fik doen vliegen.
...

Maatje zou alleen blijven eten, maar natuurlijk bleef hij slapen. Ik zat nog met een "probleempje", wat hij geen probleem vond.
En zowaar, na een paar uur seks, constateerden wij verbaasd dat het, nadat we allebei bevredigd waren, ook echt genoeg was.
"Ik voel mij niet meer opgefokt", zei maatje, "maar ik wil nog steeds met je knuffelen". Dat is een gevoel dat we beiden slechts van heel lang geleden kennen. ...

Ondanks tijdswinst vanwege het niet hoeven maken van het eten, valt er altijd genoeg te doen. Zo waren er vandaag als extraatje roosters te kopieren, boeken te checken en te voorzien van textiel kaft (van vorig jaar).
Dochter kwam hier met gepakte tas, zoon moet zo zijn tas nog pakken en maakt daar, zoals gewoonlijk, weer weinig aanstalte toe.
Morgen heeft dochter het eerste uur vrij (treintijden nog opzoeken, want natuurlijk weet zij nog van niks), zoon zelfs de eerste 2 uren, want zijn Amsteluren zijn nog niet begonnen....

Weer een gevarieerd en verrassend dagje en dan zijn we pas bij de namiddag! De beoogde nachtrust werd ook vannacht niet bereikt. Oudste was aan de beurt met “het virusje” en je weet hoe dat bij veel mannen gaat…. ...

Eerst maar ff bloggen, voordat ik in huis begin met puinruimen. We hebben iig gegeten en de afwas is gedaan.
Maatje is er niet en ik mis hem nu al. Hij komt morgen ws macaroni klaar maken, zodat ik niet hoef te koken.
Ik kreeg net een sms-je, waarin hij aangeeft iets te willen opgeven, dat extreem belangrijk voor hem is. Direct terug geschreven dat hij dat niet voor mij moet doen, maar dat ik hem zo erg mis, dat ik zelf ook mijn eigen principes wil los laten.
...

Maatje stak vanmorgen zijn kop buiten de deur en daar klonk vanaf de parkeerplaats "he, wipkip!". Het waren wat vroege gasten voor Bruno's Gym.
Ik had inmiddels middelste opgehaald van haar vader's adres en naar het station gebracht, waar vriendin, man en zoon ook waren. Na het uitzwaaien ff een paar minuten bijgebabbeld en toen terug naar huis om jongste naar school te brengen en naar mijn werk te gaan, waar ik een paar minuten over 9 aankwam.
...

Jongste leek opgeknapt, maar dat konden we van het weer niet zeggen.
Vol enthousiasme had maatje de kids wakker gemaakt, maar toen we aan het ontbijt zaten en hij zijn honden aan het uitlaten was, zag het er opeens wel heel slecht uit en de verwachtingen waren dat er stortbuien zouden komen en windstoten. Dan sluiten ze in Walibi de achtbanen en dat risico wilden we niet nemen.
Oudste, autisme eigen, had het er bijzonder moeilijk mee, ook al zeiden we hem dat we over 2 weken alsnog zouden gaan....

Na laat op gang te zijn gekomen, maatje was blijven "slapen", ging ik met middelste met de trein naar Castricum.
Het begon al goed, ze kon haar fiets niet vinden in de rekken bij het station. Gelukkig stond 'ie wel ergens.
Het schema was veel te druk, ze moest eigenlijk ook nog naar de kapper en ik had een paar "vergeten boodschapjes" te doen.
Ze wist de weg toch nog niet zo goed en werd er wat sip van.
Op de terugweg gingen we de plaatselijke supermarkt in en daarna naar de flappentap, want vlakbij zat een kapper, waar op de ruit stond dat je zonder afspraak binnen kon lopen.
...

Natuurlijk heb ik vanmorgen, nadat ik mijn benen onthaard had, jongste naar school had geholpen en boodschappen had gedaan, wel ff getraind bij Bruno's Gym, waar maatje het zomaar moest stellen zonder zijn maatjes en ik de eer kreeg om te spotten bij het bankdrukken.
Meubelstuk en veld collegaatje hadden er verdraaid veel lol in om zo'n "nieuw stel" op de sportschool te hebben.
"Soulmate maatje" had maatje (toen ik er nog niet was) ff toegesproken als "mannen onder elkaar".
...

Aan de ene kant gaat de techniek mij soms te boven, aan de andere kant kan het nooit goed genoeg zijn, zoals nu blijkt uit het feit dat zoonlief gisteren zo nodig een usb-apparaatje moest hebben, waar je je simkaartje met internetabonnement in kunt doen, zodat je kunt laptoppen/ netbooken.
Bij de Phonehouse waarschuwden ze nog, dat je dan wel heel wat MB's op je abonnementje moest hebben.
Het lukt dus ook niet met zoon's goedkope Ben-abonnementje, die niet eens in de lijst terug te vinden was. Maar KPN fast internet stond er wel tussen, dus nu zit ik, met de boodschappentassen nog vol en nog steeds 4 wassen te vouwen, ff snel voor jongste thuis komt, uit te testen of ik dit handige apparaatje wel kan gebruiken, zodat ik kan laptoppen bij maatje thuis. (al ben ik dan ff telefonisch niet te bereiken)
...

Het was vooral een dag, waarin ik, als vanouds, weer oceanen met tijd te kort kwam.
Eigenlijk had ik nog de meeste rust op het werk. Jammer dat dat altijd zo veel tijd in beslag neemt, tijd die ik vandaag veel nuttiger had kunnen besteden.
Zo zijn er bijvoorbeeld nog steeds 4 wassen te vouwen en op te bergen.
Maar ik koos er vanavond voor om met zoon een netbook uit te zoeken, waarvan hij een deel zelf betaalt van het spaargeld dat hij nog bij zijn vader heeft en het andere deel van mij komt ter vervanging van de gestolen psp en verder koos ik er voor om een aantal spelletjes te downloaden voor mijn N97.
...

Gisteren toch maar vrij genomen, want mijn band bleek zodanig gescheurd, dat plakken niet meer hielp en ik had verder ook nog zat te doen. Eerst dus de fiets weg, naar de treinstalling dit keer, want die is lekker vroeg open.
Dat de waarheid altijd absurder is dan de realiteit, werd bewezen door het feit dat maatje bij Bruno's Gym bekend maakte dat ik zijn vriendin ben en dat de andere maatjes dachten dat wij ze in de zeik probeerden te nemen.
Ik probeerde de beentraining echt kort te houden, want mijn lijst "to do" was lang, erg lang.
...

Om eens een behoorlijk cliche aan te halen: "soms is de werkelijkheid absurder dan fantasie".
Maar ik neem het niemand kwalijk, wanneer het waarheidsgehalte van mijn bloggertje in twijfel wordt getrokken, ik kan het zelf namelijk nauwelijks geloven!
Ik weiger het ms ook te geloven, dat iemand zoveel ongeluk kan hebben en riep tijdens de vergadering, waar ik te laat binnen kwam (waarover straks meer) dan ook uit dat het wel leek of er de laatste weken getest wordt hoeveel pech mijn verliefdheidsgevoel aan kan, voordat de negatieve gevoelens weer totaal gaan overheersen....

Ik wil niet al te ranzig zijn, maar ik heb een aantal vragen:
- hoe vaak doen de gemiddelde veertigers HET?
- hoe lang zijn ze daar dan mee bezig?
- hoeveel van de nieuwe stelletjes zoals wij, gedragen zich de eerste tijd zo ongeveer net als dat wij ons gedragen?
- hoe lang hadden we dit nog vol kunnen houden, als ik niet naar mijn eigen huis had gemoeten, omdat de kids terug kwamen van hun vader?
- blijft dit zo? zoniet; voor hoelang denken wij dit zo te (kunnen) blijven doen?...

Dacht ik toch vanmorgen dat het wel mee viel dat ik voor de derde nacht in successie bijna niet geslapen had, vooral ook omdat de reden van het niet slapen naast mij op de bank verliefd naar mij keek.

We zijn nu ff hier, om de kat eten te geven, een nieuwe was te doen, alvast wat formulieren in te vullen e.d. en ik moet helaas zeggen dat ik kei kapot ben.
Waarom gaat de rem er altijd te laat op?...

Ik ga proberen om op zoon's computer ff snel een Bloggertje te schrijven. Jongste is inmiddels opgehaald door haar vader. Voor de oudsten werd vanmiddag gebeld, of het later kon of eerder, maar dat kon niet, oudste moest nog naar de dokter.
Ach, muscle beach ging voor mij toch al niet meer door en ik zou maatje wel bellen om hem een half uur later te laten komen.
Nu wacht ik dus tot de oudsten opgehaald worden en daarna komt maatje mij halen en die heeft dus geen internet en ik heb geen mobieltje meer met internet. Dat voelt bij elkaar behoorlijk onthand. Plus dat er hier in huis werk ligt voor weken, dus het is allemaal niet zo handig eigenlijk!
...

De nacht was slecht, oudste werd vaak wakker van de pijn en zijn oor is nu ook van buiten dik. Eigenlijk is het verwaarlozing dat ik niet met hem naar de dokter ga, maar ik ben mijn creditcard immers kwijt en heb echt geen geld om een gepeperde rekening voor te schieten. Plus dat oudste helemaal niets meer wil in Bulgarije. Als hij vannacht niet in het vliegtuig k.o. gaat, zodat we bij Schiphol naar de EHBO kunnen, dan zitten we morgen bij onze huisarts of diens vervanger. ...

Ik kreeg het al bevestigd van iemand anders: als ik lezers heb, die idd mijn bloggertje lezen vanwege het hoge gehalte aan "ellende", dan worden zij tenminste niet teleurgesteld.

Vanmorgen aan het ontbijt  hadden jongste en ik nog een leuk gesprekje met de Engelsman.
Na onze vraag, waar uit Engeland hij vandaan kwam, vroeg hij (’t is pas de eerste keer deze vakantie) of wij uit Zweden kwamen. Geen vakantie compleet, zonder dat er tenminste iemand informeert of we uit Zweden komen! Dus wat dat betreft had het nog een goede dag kunnen worden.
...

Vanmorgen alleen aan het ontbijt met jongste.
De Zuid Afrikaan sprak eventjes met ons. Hij zat aan een tafel met Engelsen en jongste vertelde dat hij gisteren aan een tafel met Duitsers zat te praten, weer zo'n Cosmopoliet.
En altijd "grappig" om Zuid Afrikaans te horen, al voel ik mij meestal "wat onbehouwen" in de buurt van Zuid Afrikanen en Belgen. (ik neem aan dat de meeste mensen wel weten wat ik bedoel)

...